22-12-10 - Steeds meer CARROS iPad apps

02-12-10 - Zware nachtrally voor oldtimers

22-11-10 - 18 hallen autogenot in Essen

20-09-10 - Automotive art in de Louwman...

31-08-10 - Het Art Car-fenomeen

16-08-10 - Preview Carros op Apple iPad

04-08-10 - Topkwaliteit op Concours Apeldoorn

21-05-10 - Steenstra GCM Styletto

27-03-10 - De schatten van Audi Tradition

18-03-10 - Cars and Coffee

03-09-09 - IAA 2009: alle primeurs

02-10-08 - De ene replica is de andere niet

21-05-08 - Dierbare herinnering: Ferrari F40...

19-06-08 - Aston Martin V8 Vantage N24

16-05-08 - Waar mag u nog lekker hard?

21-05-08 - Dierbare herinnering: Ferrari F40...

13-05-08 - Waarom Ford uitverkoop houdt

10-05-08 - Dit is meneer Tata

23-06-08 - Porsche. Wie anders?

30-01-07 - Opeens veel geld

14-03-09 - Hoogte boete naar inkomen

04-04-08 - Lancia Aprilia Sport Zagato

05-10-09 - Top 10 beste rijdersauto's

06-01-11 - Nieuwe vleugel verdeelt F1-wereld

10-12-10 - Ferrari F430 Spyder in de sneeuw

13-11-10 - Akrapovic-sound voor Ferrari 458...

10-11-10 - Alweer een Ferrari 458 in vuur en...

08-11-10 - Marin Colak crasht zijn Ferrari

28-05-09 - Ferrari Testarossa

07-02-09 - Ferrari 599 GTB Fiorano

15-12-08 - Ferrari 612 Scaglietti

05-11-08 - Ferrari California

10-01-01 - Ferrari 275 GTB 1965

01-09-07 - We hebben een begin- en een eindpunt, respectievelijk Lyon en Spa-Francorchamps. En we hebben een middel om de afstand daartussen te overbruggen: een Ferrari F430 Spider. De rest is aan ons…

De vestiging van Ferrari in de buitenwijk van Lyon is een prachtvoorbeeld van industrieel design uit de jaren vijftig. Strak, functioneel en terzakedoend, beton en staal, zonder onnodige frutsels. Hier pikken we onze metgezel voor de komende dagen op. Daar staat hij, in een bepaald onalledaagse kleur: niet Ferrari-rood, nachtzwart of het eveneens populaire schreeuwerig-geel, maar antracietgrijs.

Simpel plan
We drukken op de startknop. Na twee keer blaffen klinkt een geluid alsof iemand per ongeluk z’n sigaret in een verhuisdoos met professioneel vuurwerk heeft laten vallen. Als onze harten het tegen alle verwachtingen in nog altijd blijken te doen, zetten we ons meest alledaagse gezicht op en rijden naar buiten. De open weg roept. Het plan is bedrieglijk simpel. We willen zo min mogelijk snelweg en zo veel mogelijk bochten zien. Onbekend als we zijn in de omgeving besluiten we subiet te zondigen; we moeten eerst de stad uit, en dat gaat vast het best via een snelweg. Geeft ons mooi ook de tijd om wat te wennen voor het echte werk begint. Schakelen geschiedt via grote aluminium peddels aan de stuurkolom. Die draaien dus níet mee met het stuur en dat is, in tegenstelling tot wat velen vaak beweren, precies zoals het hoort.

Ongelijke strijd
We zetten via de Jura koers naar de Elzas. Oud gebergte, dus hoogteverschillen, bochten en vergezichten gegarandeerd. Hier, op de Routes Nationales (RN), komt de F430 al veel beter tot zijn recht. Af en toe een tractortje inhalen, rotondetje pakken, sprintje doen – allemaal goed voor een brede glimlach. De fraaie wegen rond het Lac de Vouglans (met een lengte van 35 km het op twee na grootste stuwmeer van Frankrijk) bieden nog een extra sensatie. Het is hier een stuk bergachtiger en dus aanzienlijk bochtiger, maar de rotswand aan de ene kant en het ravijn aan de andere maken de toch al uitdagende slingerweg er een stuk avontuurlijker op. Hier is de F430 pas écht in z’n element. Na verslavende uren onbeschoft hard slingeren, pakken we een hotel in het plaatsje Riquewihr.

Onderonsje
De volgende morgen vervolgen onze weg de verkeerde kant op. Daar hebben we een uitstekende reden voor: in onze haast zijn we gisteren het waarschijnlijk meest uitdagende deel van de route voorbijgereden: van de Ballon d’Alsace naar de Col de la Schlucht en de Col du Bonhomme. Deze bergroute heeft een naam op te houden onder wielrenners, vergelijkbaar met Alpe d’Huez en de Mont Ventoux. We vreten bochten alsof het pinda’s zijn, met handjes tegelijk. De 4,3 liter motor lijkt alleen maar méér te willen draaien dan de elektronisch maximaal toegestane 8.400 stuks per minuut, de Formule 1-geluiden jammeren door de bomen en vullen de vallei.

Paradoxaal
Wij sturen, geven gas, remmen – zeker. Maar dit heeft meer weg van een onderonsje tussen de machine en de voor hem geschapen natuur dan dat wij er werkelijk zeggenschap in hebben. Controle hebben is hem kunnen verliezen, merken we tot onze verbijstering: “If you love somebody, set him free.” En zo komen we tot meer paradoxen. Deze Ferrari pijn doen, is hem belonen. En de vreugde van het rijden van deze route houdt het verdriet in dat het achter de rug is.

Slotakkoord
Sneller dan ons lief is (over contradicties gesproken) verruilen we de bochtige glorie van de Elzas weer voor de effectievere kilometervreterij van de Route Nationale. Niet langer gastronomie, voor de pure smaakbeleving, maar fast food, voor de vulling. Het doet pijn, maar het moet: Spa wacht. Jankend jagen we de Spider door het ene departement na het andere, op weg naar de Ardennen. Dat slotakkoord voelt als thuiskomen: meer bossen, meer bochten, meer feërieke achtergronden voor dit Italiaanse kunstwerk.

Winnen van de weg
Als we ons moegestreden melden voor de poort van het circuit, in het oog van het verlies van onze kameraad, beseffen we pas hoe gezegend we zijn. We hebben dik duizend kilometer afgelegd met de F430 Spider, en hij heeft geen twee keer hetzelfde geklonken. Hij heeft geen bocht gemist, geen moment gemopperd, geen seconde getwijfeld. En het belangrijkste: hij heeft ons geen moment het gevoel gegeven dat hij beter was dan wij – we hebben samen gevochten. En samen gewonnen van de weg.