VOLVO XC90

03-05-03 - Het hoge noorden van Zweden, vijf uur ’s middags. De buitenthermometer wijst ‘min 18’ aan. Vloeiend vegen de bi-xenonkoplampen van de Volvo XC90 over de donkere, strakbevroren vlakte van de Baltische Zee. Snelheid: 180 kilometer per uur.

De XC90 rijdt als een snelle, luxueuze limousine, zoveel is inmiddels wel duidelijk. Maar volgens de fabriek doet de auto in het terrein op geen enkele wijze onder voor de sterkste 4x4’s. Hot As Ice, zo wordt hij genoemd. Welnu, we zullen zien, als we de terreinvaardigheid van de XC90 zullen gaan uitproberen in extreem koude omstandigheden.
We kiezen de topversie, een 2,9 liter zescilinder twin turbo van 272 pk. De al even imposante 2,5 liter vijfcilinder turbo van 210 pk bewaren we voor later.
De eerste paar kilometers volgen we een grillige bosrand. De rit is bochtig en de opgestoken poolwind waait de kurkdroge sneeuw onder ons door. Behaaglijk nestelen we ons in de heerlijk verwarmde stoelen en geven gas.

HET IS, ZO REALISEREN WIJ ONS VANUIT ONZE WARME COCON, GEWOON TE KOUD

Warme cocon
De trefzekere wegligging is te danken aan een ingenieus mechanisme. De Volvo XC90 is uitgerust met een gyro-sensor, die bij te veel rolhoek Volvo’s befaamde DSTC (Dynamic Stability and Traction Control) wakker trapt. Door onmiddellijk één of meer wielen af te remmen, hervindt de auto direct zijn evenwicht.
We rijden het ijs weer af en gaan op de normale weg verder. Er is niemand, daar buiten. De enige levende wezens die we te zien krijgen, zijn in witte poolkleding gestoken militairen op ski’s. Zij kijken niet op of om als we voorbijrijden: het is, zo realiseren wij ons vanuit onze warme cocon, gewoon te koud. Dan doemen in de verte de versneeuwde lichten van het hotelcomplex weer op. Er wacht ons een heerlijke sauna. Wát een auto, denken we nog, voordat we ons overgeven aan de warme dampen. Op de weg, althans.

Tevreden gebrom
Dag twee. Gehuld in een met rendierharen bezaaide sneeuwoverall stappen we naar buiten. De temperatuur is in de afgelopen nacht opnieuw gedaald en de thermometer staat nu op min 24 graden Celsius. De Volvo-woordvoerder geeft ons de sleutels van de vijfcilinder: “Ik daag je uit om het verschil met gisteren vast te stellen. Ik wed dat je het nauwelijks voelt. Die 210 pk is méér dan genoeg, dat zul je merken…” Enfin, we zullen het snel genoeg weten. Vandaag is de dag waarop de auto, wat de 4x4-fanaten betreft, door de mand kan vallen. Vandaag is het terreindag.
Bij de eerste aanblik van het landschap vóór ons is het even slikken. Het sneeuwcircuit aan onze voeten is echt geen flauwekul. Onwillekeurig vragen we ons af hoe het ook alweer precies zat met onze bodemvrijheid: de diepe sneeuwgreppels vóór ons storten zich steil naar beneden en draaien dan weer zéér schuin naar boven om dan, op de kam van de heuvel, uit het zicht te verdwijnen. Als het ding dít kan…
Na een steile afdaling komen we in de diepte terecht op een natuurlijke, dikbesneeuwde minirotonde. Als we het willen halen, naar boven, hebben we een flinke, gestage snelheid nodig. Gas dus. Voor het eerst hóren we de motor – ook de 2.5 is normaal zeer stil – als we met een flinke vaart naar boven rijden, terwijl we links en rechts obstakels vermijden. Een tevreden gebrom, dat op geen enkele manier laat merken hoeveel inspanning er voor deze manoeuvre precies nodig is. Dan, op het gevaar af dat we nooit zullen bovenkomen, besluiten we midden op de helling even te stoppen. We weten dat de zespitter daarna gewoon zijn weg zou vervolgen, zij het met enige moeite.

180, 190
De laatste uren voor onze reis naar huis keren we terug op het ijs van de Baltische Zee, waar ons een spekglad racecircuit wacht. Jazeker, op ijs. De met spikes uitgeruste XC90 die ons nu ten dienste staat, giert met ongegeneerde snelheid door de bocht, waarna we dóóraccelereren tot 180, 190. Slippend en zonder elektronica komen we de volgende bocht door, waarbij we ternauwernood een hooibaal omzeilen…alweer, zo realiseren we ons, dankzij de vorstelijke wegligging.
Dan, met alle hightech weer ingeschakeld, naderen we de dubbele uitdaging: een geniepige, veeleisende ‘S’. Alweer laat de XC90 ons bijna passief meegenieten van de zegeningen van zijn moderne techniek: zonder dat we er zelf veel aan doen wordt elke vorm van uitbreken in de kiem gesmoord alsof een enorme hand ons in het rechte spoor houdt. We betrappen onszelf op een gevaarlijk gevoel van onoverwinnelijkheid; onze snelheid ligt inmiddels veel hoger dan we voor mogelijk hielden en zelfs de modernste techniek heeft zijn limieten. We beheersen ons. Nagenietend, maar met de adrenaline weer onder de duim, rijden we door naar de finish.

DAN, OP HET GEVAAR AF DAT WE NOOIT ZULLEN BOVENKOMEN, BESLUITEN WE MIDDEN OP DE HELLING EVEN TE STOPPEN

Toch zijn deze laatste momenten eigenlijk een bevestiging van wat we al wisten. We zijn namelijk al sinds gisteren volkomen overtuigd, verkocht én verknocht aan deze prachtige, snelle, vurige terreinauto. Jazeker: terreinauto. Want hoe je het ook wendt of keert, hoe heerlijk, luxueus, trefzeker, representatief, veilig en imponerend hij zich op de weg – in welke versie dan ook – gedraagt, na deze barre ritten weten we dat de Volvo XC90 in de allereerste plaats simpelweg een onovertroffen off-roader is.

De rij-impressie van de Volvo XC90 staat in CARROS 2/2003