RIJ-IMPRESSIE OPEL GT

07-03-07 - Het is zeer terecht dat Opel zijn nieuwste sportieve model weer GT heeft genoemd. Om het nu reeds een icoon te noemen, gaat ons echter wat ver.

Gevaarlijk
Eigenlijk ziet de Opel GT er best stoer uit, bij een eerste kennismaking. Grote luchthappers, dito lichtunits en priemende mistlampen, elementen die ook qua ontwerp uitstekend op elkaar zijn afgestemd. Je moet ‘m ook in een opvallende kleur hebben, rood of geel of iets dergelijks, want in zwart slaat hij dood. Over doodslaan gesproken: aan de achterzijde gaat het mis. Daar ontbreekt iets, gevoelsmatig. Zo ‘gevuld’ als hij van voren oogt, zo leeg en doods is de GT aan de achterkant, al zijn de over de achterklep heen reikende lampunits wel een fraai staaltje design. In de praktijk zijn ze trouwens niet handig, zoals met zo veel ‘designdingen’ het geval is. De remlichten zijn te smal en vallen nauwelijks op; overdag niet, maar zelfs niet in het donker. Kan heel gevaarlijk zijn.

SAAI IS HET INTERIEUR NIET, MAAR ER IS OOK HELEMAAL NIETS WAT ONMIDDELLIJK DE AANDACHT TREKT

Neutraal
Is het uiterlijk nog acceptabel, het interieur biedt geen enkel detail wat onmiddellijk de aandacht trekt of zelfs als ‘bijzonder’ kan worden omschreven. Saai willen we het ook weer niet noemen, maar er is niets wat sportief is, grappig, innovatief, speels of anderszins in het oog springend. Wat ook opvalt, is de bijna Amerikaans-slechte afwerking en het gebruik van goedkope materialen. De auto wordt overigens in Amerika (Wilmington, Delaware) vervaardigd, dat geeft te denken.
We hebben het écht geprobeerd. Maar het totale ontwerp pákt gewoon niet, hoe vaak we er ook omheen lopen en de Opel GT telkens vanuit een andere hoek proberen te bekijken. Het is een vreemde mengelmoes tussen de Pontiac Solstice/Saturn Sky (waarop de GT is gebaseerd), de Opel Speedster en - hoewel te veel eer - de Lotus Elise. Begrijp ons niet verkeerd: de GT is zeker niet lelijk. Maar het is ook geen jaw dropper. Het gevoel dat hij ons geeft, is eigenlijk het best te omschrijven als ‘neutraal’. Maar dat vindt niet iedereen, zoals zou blijken.

State troopers
We reden de Opel GT in een zonnig Californië, dwars door de woestijn, in de buurt van Borrego Springs. Twintig graden nu, maar in de zomer laat je het letterlijk wel uit je hoofd hier ‘open top’ te rijden. Nu, in februari, kon dat gelukkig, en de stoffen kap ligt opgevouwen in de achterbak, waardoor er nauwelijks meer plaats is voor een tandenborstel.
Op de eindeloze rechte wegen rijden we 120-140 km/h. Heerlijk, eigenlijk iets te snel volgens de altijd onverwacht opduikende state troopers, maar echt hard rijden moet je met deze auto sowieso niet. We hebben het héél even geprobeerd en hadden het gevoel dat het ding uit elkaar zou barsten. Ook Opel geeft toe dat het meer een cruiser is dan een sportauto, ondanks de 264 pk die de tweeliter turbomotor eruit perst. Laten we vooral niet vergeten dat deze nieuwste Opel zo’n 1.300 kilogram weegt, bijna 500 kilo méér dan zijn door sommigen zelfs iets té sportief bevonden voorganger, de Speedster. Het neemt niet weg dat de GT wel erg fijn en direct stuurt en zich in scherp genomen bochten van een meer sportieve kant laat zien.
Het kan overigens allemaal nóg anders, al hebben we dat niet kunnen, noch willen uitproberen. Wie namelijk genoeg heeft van het cruisen en serieus de grenzen wil verkennen, heeft de mogelijkheid tot het volledig uitschakelen van het ESP, maar dat laatste raadt Opel niet aan als je je niet op een circuit bevindt.

EEN HOGE AAIBAARHEIDSFACTOR KUN JE DE OPEL GT NIET ONTZEGGEN

‘Loekie’
“Hij is helemaal geweldig”, aldus een vrouwelijke collega, die mijn kamer binnenloopt als ik dit stuk zit te schrijven en de foto’s van de GT verspreid over mijn bureau ziet liggen. Misschien is het dat wel. Vrouwelijkheid. Een hoge aaibaarheidsfactor kun je de Opel GT inderdaad niet ontzeggen. Maar die ‘mannelijke’ 264 pk dan, waar de MX-5 en de Z4 rond de 150 pk zitten? Gelet op wat je met de GT kúnt doen en móet doen – cruisen – denken wij dat de auto simpelweg, ouderwets overpowered is. Gewoon zo’n honderd pk te veel.
Opel noemt de nieuwe GT reeds nu een icoon en een cult-car, maar dat is volgens ons te veel wishful thinking. Te veel eer, zoals eerder gezegd. Laten we dat nu maar even een jaartje of veertig afwachten, want voor hetzelfde geld kunnen wij de huidige GT over een tijdje scharen in de rij Manta, Calibra en last but not least de Kadett GSi. Verpaupering ligt op de loer, en het is ook nog maar recent dat de oude GT van 1968 zich een cult-car mag noemen. En dan alleen nog in de ogen van de Opel-liefhebbers, want voor de sceptici is het nog steeds een ‘Bauernporsche’.
Veertigduizend euro kost de nieuwe GT, terwijl zijn voorvader van 1968 toen DM 11.000 kostte. Dat is veel, voor een auto die je er alleen maar ‘bij’ kunt hebben. De Mazda MX-5 – over cult-cars gesproken – zit nog zo’n 10.000 euro onder de GT, heeft weliswaar 100 pk minder, maar is lichter en biedt net zo veel fun. De tweeliter BMW Z4 kost dan wel evenveel als de GT, maar ondanks de ‘geringe’ 150 pk (bij 1.200 kilo, let wel) is hij fraai afgewerkt en prachtig vormgegeven.
En er staat een ander logo op.