FERRARI 275 GTB 1965

10-01-01 - Rauwe rust belichaamt hij. Voor intimi is ie Modena’s mooiste, de 275 GTB ‘Berlinetta’. Waarom? Nu, allereerst doet sturen met de GTB automatisch genotzalig ooh- en aah verzuchtingen opkomen, maar dadelijk meer. Eerst z’n looks.

Deze jongen deed het zonder spoilers, onnoemelijk veel schoner dit ontwerp dan de postmoderne krachthonken. De GTB-synthese veroorzaakte kippenvel. Hoe kies is die lijn niet, om dan door te kristalliseren naar ronduit geil. Overigens brengt Ferrari’s 250 GT ‘Short Wheel Base’ nog meer gehijg teweeg, maar die mist de geketende dreiging van dit hier.
De hoog gegroeide taille onder nipte vensters (ontroerend, dat half-panoramische voorraam), de bolle flanken, samen maken ze een profiel dat als het ware organisch lijkt te stijgen en dalen uit en naar de aarde. Bij welk ander vehikel ontsnappen je zulke liederlijkheden?
Ik loop nu echt warm. Haaienbek plus kiemen, niet alleen op de geijkte plek maar ook achter in het hoedje (voor ventilatie van een hete cockpit), de steile kam aan de kont als net of net niet ontsnapt aan het hakmes, zeg me: kan het (angst-)aanjagender?

BIJ WELK ANDER VEHIKEL ONTSNAPPEN JE ZULKE LIEDERLIJKHEDEN?

Tumult
Niet dus, maar als je toch nog aarzelt, verhuis dan naar de machinekamer, waar veel, heel veel strak in gelid staat. Verder stuiterde ik langs deurkrukken, nikkelen biezen rond plexi-lampvensters en zo… wat hoor ik nu? Meer gezien, oh ja? Nu, por dan het aggregaat maar wakker opdat de cilinderbruiloft beginne. Wat een tumult, dat ga ik mooi niet beschrijven.
Achter het flinterdunne Nardi-stuur: ‘vista’ over een lange gewelfde boeg achter twee magnum Veglia klokken. Maatgesneden stoelen en een zaalbreed koppel waren altijd al wat ik wilde. Pas op voor de loodzware koppeling voor het eerste zetje, maar dan: niente gebeng of gestotter, dit is bijkans zoeven en dat in zo’n Zeppelin uit de hippietijd!
Ik grom en kerm, maar niemand hoort me. Wijdbeens, de knieën verdwijnen in holtes van bolle deuren, loungen à la Modenese. Mobiliseer reserves aan biceps en kuitspieren, niks is bekrachtigd.

Vurrukkulluk
Schakelen door de sleuven, het leven is vurrukkulluk, de overgangen zijn orgastisch, vergeef me laatste platitude. De balans in deze auto is Ferrari-vreemd, nooit stuurde ik klassiek Modenees goed zo hard, zo strak, zo neutraal door lange hoeken.
Uitgestorven vandaag op de aanloop naar de Langevelderslag, het zandstrand even boven Noordwijk. Op hoge toeren klik ik van drie naar vier, bij 180 of zo. Over- noch onderstuur door alweer een serie bochten, het kan dus ook met deze jaargang. Een onafhankelijke wielophanging plus een bak die aan het diff geplakt werd, helpt. Een vuilprikker in reflecterend jack, eenzame toeschouwer, draait een slag in de rondte, hangend aan zijn stok. Zijn mond hing open, zoveel zag ik nog… dat was genoeg.

Heuvelklim
Met het GTB-soort podderde je ’s morgens op knorrend toerental een flaneerrondje om het meer, waarna je ’s middags een giftige heuvelklim op achterliggende berg in je voordeel kon beslechten. Van wie, van wat kun je dat zeggen? Hoor ik u nog?
Pinin Farina tekende er voor (‘64-’66, 460 exemplaren). Twaalf stuks werden met alu bekleed en ontvingen een extra hitsige tor, dat is de onschatbare ‘Competizione’. Het leeuwendeel waren ‘Shortnoses’ en ‘Longnoses’ met twee of vier nokkenassen..