DONKERVOORT D8 180

06-01-03 - Kijkend langs de louvres in de motorkap ontwaar je de contouren van de linker koplamp. Maar een nog veel mooier beeld is het sneldraaiende rubber van de linker voorband in de nauwsluitende wielkast. Dít is autorijden in zijn meest pure vorm. Rij-impressie van de Donkervoort D8 180.

Een sporthal. Meer ruimte is er in principe niet nodig om een auto te bouwen. Dat wordt bewezen in de nieuwe fabriek van Donkervoort in Lelystad, pal langs de A6. Een rondleiding kán in een kwartier en dan is het aardig om te zien hoe het chassis met de hand in elkaar wordt gezet, hoe het superlichte koetswerk wordt aangebracht, hoe de (Audi-)motor wordt gemonteerd en hoe de auto zijn definitieve vorm krijgt. De eindproducten staan op nauwelijks vijftig meter van de eerste stap in het productieproces. In ons geval is dat eindproduct een zeegroen gespoten D8 in de 180 pk-versie. Redelijk bescheiden, zo leert een kleine rondgang langs de andere Donkervoorts, waaronder circuitversies met bijna het dubbele aan vermogen.

‘Weather equipment’
Instappen leer je door uit te stappen. Zeker met de kap erop - in Donkervoort-jargon een ‘weather equipment’ - is de hoek waaronder de entree moet worden gemaakt nogal ongemakkelijk. Maar met één hand op het achterste spatscherm en een iets opgetrokken linkerbeen lukt het toch om achter het kleine racestuur terecht te komen. En zít je eenmaal, dan is het verrassend goed toeven. Voor grootgeschoeiden is de pedalenbak misschien wat aan de smalle kant, maar ook dat went.
Contact, koppeling in en starten. De 1,8 liter viercilinder van Audi komt bulderend tot leven. Andere koek, dan dat keurige zoemen wat de machine normaal doet in al even keurige A3’s en A4’s. Een verantwoord aantal meters op het dashboard vertelt van alles over het wel en wee van de motor. De toerenteller natuurlijk, maar ook - zoals dat hoort in een sportieve auto - een oliedruk- en een olietemperatuurmeter, een watertemperatuurmeter en een wild bewegend meternaaldje voor de turbodruk. Het korte pookje klikt in één, beetje gas, koppeling op en soepel rolt de D8 van zijn plaats. Al op de eerste meters is de pure ‘fun’ tastbaar; de zit is zó laag en het onderstel zó communicatief, dat je automatisch aan niets anders kunt denken dan aan autorijden. Pure afleiding, dat is rijden in een Donkervoort.

Platgereden kauwgom
Het onderstel en de banden (16 inch wielen achter, 15 inch op de vooras) geven élke oneffenheid zonder mankeren door. Daarbij moet u niet alleen denken aan putdeksels, maar ook aan sigarettenpeuken, een snoeppapiertje of platgereden kauwgom. Alles, álles wordt doorgegeven. Duidelijk is ook meteen dat de grenzen van de wegligging ver liggen. Héél ver zelfs, maar ‘óp de grens’ staat dan ook zo’n beetje gelijk aan ‘eroverheen’. Zeker op droog wegdek rijdt de auto als een kart, maar áls de achterwielen hun grip verliezen dan is het zaak om bliksemsnel te reageren of, als die reactie te laat komt, de voet maar op het rempedaal te houden. Wat dat betreft zijn de associaties met de racerij treffend.

Vaart houden
Dat gedrag als van een racewagen maakt de Donkervoort op nat wegdek in elk geval ronduit listig. Rijden in de regen is sowieso geen pretje. Sterker: rijden met het dakje erop is niet fijn omdat het in het kleine interieur dan lelijk warm wordt. De motor is immers vlakbij en zelfs het verchroomde hendeltje van de clignoteur stijgt in temperatuur. Het is dan ook zeer nuttig om de vaart erin te houden, want dan waait er door de kieren in de kap nog wat frisse lucht naar binnen. Al zal het duidelijk zijn dat er maar één manier is om een Donkervoort te rijden: open! Oók in de regen, want al vanaf 15 kilometer per uur wordt het hemelwater over het kleine voorruitje geleid en zit je droog. Vaart houden is dus ook dán het devies.

Verslavend
En váárt zit erin. Indrukwekkend en verslavend is de acceleratie, hét sterke punt van elke Donkervoort. Tja, een gewicht van slechts 630 kilo en een vermogen van 180 pk is dan ook een hoogst prettige combinatie. De 180 pk-versie heeft voor de sprint naar ‘100’ slechts 5 seconden nodig, terwijl de 210 pk-versie daar nog eens een volle seconde van afknabbelt. De topsnelheid is een relatieve waarde, de echte pret zit hem in de tussensprints en de niet aflatende spurtkracht.

Gretige grom
Daar gaan we dan nog eens even van genieten. De kronkelende dijk naar Enkhuizen ligt er verlaten bij. De luchten zijn typisch Hollands; blauw, met van die prachtige cumuluswolken die de zon nauwelijks tegenhouden. Ik schakel in, laat de koppeling komen en geef gas. De Donkervoort reageert met een grote, gretige grom. Noord-Holland, met zijn veelal verlaten polderweggetjes van Beemster en Wieringermeer, lonkt aan de einder.

De rij-impressie van de Donkervoort D8 180 staat in CARROS 6/2002

www.donkervoort.nl