DODGE VIPER SRT10

21-06-08 - Las Vegas, Nevada. Een stad die even indrukwekkend als banaal is. Hier reden wij de vernieuwde maar oh zo traditionele Dodge Viper SRT10.

Met plat vermaak en het ongegeneerd tonen van rijkdom is in Amerika helemaal niets mis. Het geldt er zelfs als een zeer geaccepteerd middel tot statusverhoging. In dat decor valt de nieuwe Viper SRT10 direct op zijn plaats. Juist daar, in het bijzijn van de met schreeuwerig neon verlichte casino’s en de gigantische hotels vormt zich ongemerkt een band met deze letterlijk en figuurlijk even schreeuwerige muscle car.

DE RELATIEF EENVOUDIGE TECHNIEK MAAKT DE VIPER TOT WAT HIJ IS

Krachtpakket
in Europa wordt de Viper nogal eens ongenuanceerd afgedaan als lomp en buitensporig maar in de VS kan de auto gelukkig nog rekenen op respect en waardering. Dat komt vooral door de relatief eenvoudige techniek die hem maakt tot wat hij is: een krachtpakket dat niets aan het toeval overlaat en waarvan je op voorhand weet wat je er aan hebt. Een V10 met een inhoud van 8,4 liter, een vermogen van 600 pk en een koppel van 758 Nm zijn dan ook even extreem als indrukwekkend. Dodge claimt een sprint van 0 naar 100 km/h in 3,6 seconden en een topsnelheid van ruim 315 km/h. Cijfers die we niet met een chrono hebben kunnen staven, maar die wel in het achterhoofd rondzingen wanneer de auto klaarstaat voor een aantal circuitronden op de roadcourse van de Las Vegas Motor Speedway.

Geweldsgolf
Eenmaal achter het stuur in het krappe interieur blijven de vergelijkingen met de omgeving zich aandienen. De motorkap heeft dezelfde weidse afmetingen als de enorme zandvlakten rond de Motor Speedway en het interieur maakt een net zo klatergoudachtige indruk als het uitbundige vermaak waar Vegas om bekend staat. Geen probleem overigens, want het zijn de doelgerichte bedieningselementen waar het werkelijk om draait. Die blinken uit in gebruiksgemak, want de pedalen staan dicht bij elkaar, zoals in een racewagen en sturen gaat betrekkelijk licht en direct. Ook de koppeling en de zesbak vereisen niet de kracht die je verwacht bij een ouderwetse auto als deze. De Viper is in basis immers grotendeels gelijk aan de eerste generatie die al in 1991 op de markt kwam.
Bij het wegrijden blaffen de sidepipes al bij 4.500 tpm oorverdovend door de geopende zijruiten naar binnen. De acceleratie bij dat toerental is al zo sterk, dat we er geen probleem mee hebben dat het rode gebied al begint bij 6.500 tpm. Er is namelijk te allen tijde voldoende kracht aanwezig binnen het beschikbare toerengebied. Al vanaf stationair trekt de SRT10 probleemloos weg en vanaf ruim 4.000 toeren komt er een geweldsgolf los die geheel op eigen kracht moet worden bedwongen. Geen truttige elektronica en moderne regelcomputers; je staat er helemaal alleen voor en bent dus zelf verantwoordelijk voor je acties.

BIJ 4.000 TOEREN KOMT EEN GEWELDSGOLF LOS DIE JE OP EIGEN KRACHT MOET BEDWINGEN

Bedwelmend
Naar Europese maatstaven is de Viper geen lichtvoetig precisie-instrument, maar dat stoort geen moment. Je verwacht het eigenlijk zelfs een beetje bij een auto als deze. De SRT10 moet dan ook vanuit de onderarmen bestuurd worden en niet met de vingertoppen. Onderstuur kondigt zich tijdig aan en de bestuurder bepaalt zelf of hij het opheft door het gas los te laten of juist door een ferme trap op het rechter pedaal te geven. In het laatste geval meldt de achterkant zich via rookwolken in de buitenspiegels en kan alleen uitstekende stuurmanskunst nog leiden tot een fantastische powerslide en daarmee een goede afloop. De remmen blinken niet uit als het op communicatie aankomt maar hebben geen enkel probleem om buitenzinnige snelheden de nek om te draaien. Het stopsysteem kan dus niet de reden geweest zijn waarom wij onder geen beding de openbare wegen mochten betreden. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de Viper ronduit bedwelmend werkt, met hoogst illegale snelheden als gevolg. De consequenties daarvan zijn in dit land echter dermate drastisch dat Dodge het risico niet aandurfde.

Plaatsvervangende milieuschaamte
Voor Nederlanders is er echter een klein probleem. De Nederlandse importeur heeft namelijk geen plannen om deze gifslang naar ons land te halen maar dat heeft natuurlijk te maken met de hier geldende milieuregels.
We kunnen hier echter toch stiekem een primeurtje meegeven. Uit betrouwbare bron kunnen wij namelijk melden dat er bij voldoende animo een zeer reële kans is dat de importeur toch overgaat tot de invoer van een beperkt aantal auto’s. Doe uzelf dus een groot plezier: stalk de dealer, bestook de importeur met cadeaus en bloemen, blijf mailen, telefoneren en desnoods faxen of zelfs brieven schrijven. Dit zou namelijk wel eens uw laatste kans kunnen zijn op een auto die door velen openlijk wordt verguisd, maar heimelijk wordt geadoreerd. Het ding kost in de VS ten slotte nog niet eens 90 mille in dollars en dat is een prijs waarvoor u nergens méér vermogen, cilinderinhoud en plezier kunt kopen. En mocht u toch een vorm van plaatsvervangende milieuschaamte hebben, dan plant u gewoon een paar bomen in de achtertuin.