RIJ-IMPRESSIE CHRYSLER CROSSFIRE ROADSTER

08-07-07 - Het hele interieur kraakt als je een scherpe bocht neemt, de vijftrapsautomaat reageert loom en echt snel gaat het allemaal niet. Toch zorgt de gele Chrysler Crossfire Roadster voor glimlachen. Bij medeweggebruikers in hun grijzige leasebakken én bij ons, omdat de ‘stervende Amerikaan’ toch iets met je doet.

Iedereen met een mening over auto’s was het er in 2004 over eens: de Crossfire is niet meer dan een Mercedes SLK met een Chrysler-badge en daar is vast níemand in geïnteresseerd. Ze kregen gelijk. De uniek gelijnde coupé, die bij Karmann in Duitsland geproduceerd werd, sloeg niet aan bij het grote publiek. Vol goede moed werden er in het eerste productiejaar nog 34.000 Crossfires geproduceerd, maar vanwege de tegenvallende afzet werd dat aantal twee jaar later gehalveerd. In 2005 introduceerde Chrysler nog wel een Roadster en een SRT-6, maar ook dat mocht niet baten. De Crossfire is toe aan zijn laatste maanden bij de dealers. Hij zal snel nog zeldzamer worden. Des te meer reden om ‘m nog vlug eens te rijden.

HET IS EEN AUTO DIE JE MOOI OF LELIJK VINDT. OF, EERST MOOI DAN LELIJK EN ANDERSOM

Mooi/lelijk
Over het achterwerk van de Crossfire Coupé zei Jeremy Clarkson ooit dat het leek op een hond die z’n ontbijt parkeert (ja, dat heeft met ontlasting te maken). Hoewel de Roadster – vooral door het ontbrekende metalen dak – genuanceerder oogt, is ook hij weinig subtiel. Hij heeft de grote motorkap met fraaie doch schijnbaar functieloze sleuven, de scherpe zijkanten met luchtinlaat en een kleinere maar nog altijd niet te missen kont. Het is een auto die je mooi of lelijk vindt. Of, eerst mooi dan lelijk en andersom. Nadeel van iets uitgesprokens is dat het vaak snel gaat vervelen. Net als wanneer je te veel van je favoriete snoep eet. Na drie dagen met de Crossfire Roadster hadden wij er de buik nog niet van vol. Daarvoor vonden wij hem gewoon te sympathiek.

Cruisen
Zeker in de vanillevlagele lak doet de Crossfire voorbijgangers vermoeden dat er een echte sportauto voorbijkomt. Bijna iedereen volgt de vrolijke roadster met verwachtingsvolle ogen. Je ziet ze denken: ‘trap dat gaspedaal eens in’. Als we dat doen valt de 218 pk sterke 3,2-liter V6 qua geluid niet tegen. De dubbele uitlaat blaast schor en het lijkt allemaal heel indrukwekkend. Nul naar honderd gaat in 6,5 seconden, maar dat merk je (net als bij z’n donor, de vorige generatie SLK) niet echt. Nee, op rechte stukken is het fijner om gewoon relaxt te cruisen; klimaatcontrole, stoelverwarming en stereo aan, kap omlaag. Lekker.

Lachen
In bochten is de Crossfire verrassend goed. Sturen gaat niet bijster precies, maar desondanks durven we de auto gedecideerd de hoek om te zetten. Op een grote parkeerplaats bekleed met gravel was het na een druk op de ESP-knop zelfs ronduit lachen. En daar ligt de essentie van het rijden in de Crossfire Roadster. Het geeft reden tot glunderen. Hij ziet er hoe langer hoe beter uit, voelt comfortabel en rijdt best sportief. Ondanks het hoge plasticgehalte in het interieur, de verouderde SLK-techniek en de hoge aanschafprijs is het echt jammer dat hij ophoudt te bestaan. We kunnen ons best voorstellen dat hij over flink wat jaren een gewilde klassieker zal zijn. Een auto waaraan je met een glimlach en een brok in de keel terugdenkt.

www.chrysler.nl