RIJ-IMPRESSIE BUGATTI VEYRON

11-05-06 - “You see how easy this car drives? How comfortable it is? Everybody can drive it!” De ons vergezellende Bugatti-testrijder Pierre Henri Raphanel herhaalt het keer op keer. Maar we willen dit soort informatie helemaal niet! Fluitende turbo’s, gierende transmissies, gorgelende en brullende uitlaten, verschrikkelijke snelheidsorgiën, fysieke ontsteltenissen. Dat is wat we willen!

Complete onthechting
Duizend-en-één paardenkrachten. Nu moet het gebeuren. Gas! Wat volgt, is een misselijkmakende versnelling, waarbij de in schedelvocht drijvende hersenmassa met kracht tegen de achterkant van je schedelholte lijkt te worden aangeperst; je ogen weg willen draaien, maar je toch je oogspieren uit alle macht aanspant om in godsnaam op de weg te kunnen blijven kijken. Het geluid van de zestiencilinder varieert van een stermotor-achtige rauwheid tot een wenend gieren. Intussen weeë gevoelens in buikstreek en bovenbenen door het eigengewicht van je lijf als gevolg van de enorme versnelling, terwijl je bewustzijn zich met het toenemen van de snelheid vernauwt tot alleen nog maar kijken. Zien wat er gebeurt. Datgene wat je nog nimmer zo zag: de vervormingen van de buitenwereld als gevolg van niet eerder gemeten grootheden qua snelheid, snelheidstoenames en afstand. In een flits is de naald van de snelheidsmeter te zien, die als een soort zweep over zijn wijzerplaat vliegt. ‘200’, ‘300’, en intussen blijft het maar harder gaan. Het bovenlijf in de carbonkuip geperst. Complete onthechting. De DSG-zevenversnellingsbak schakelt zelf naar een volgend verzet zodra het toerental zijn maximum van 6.200 bereikt. Ongenadige versnelling dankzij een koppel van een absoluut recordhoge 1.250 newtonmeter.

EEN MISSELIJKMAKENDE VERSNELLING, WAARBIJ DE HERSENS MET KRACHT TEGEN DE SCHEDEL TW WORDEN GEPERST

Andere dimensies
Bij vermoedelijk iets van ‘350’ lossen we gas. Met het eind van het testtraject in zicht is het de hoogste tijd om nu echt de remmen aan te spreken. Keramische schijven, vóór met liefst achtzuigerklauwen, achter zes. Ontzettende wrijvingen. Met een snelheid van ongeveer 100 meter per seconde trappen we nu raak. Zelfs zo hard mogelijk. En weer dat schedelgevoel. De Bugatti blijft intussen als graniet aanvoelen. Stort als een raket die de dampkring binnenkomt terug in de dimensies die bij de wereld, het verkeer, land en wetgeving horen. In luttele seconden zitten we op ‘120’ per uur.
Duizend-en-één paardenkrachten. Voor dit soort vermogens zijn bizarre voertuigen nodig, zoals sprintende dragsters en funny cars op de Bonneville-zoutvlakte in Utah (VS). Maar de Bugatti Veyron is helemaal niet bizar. Integendeel: het gaat hier om een straatlegale auto, waarvan het sprintvermogen zo gruwelijk is omdat het zich meteen vanaf stilstand openbaart. Iets wat mogelijk is dankzij de vierwielaandrijving en tractiecontrole.

Turbine-achtige ‘straalspuiten’
Zestien cilinders, vier maal vier cilinderbanken, vier op bijna honderdduizend toeren draaiende turbo’s, tien al of niet bij krachtsexplosies bijspringende ventilatoren. Deze Bugatti is één grote luchtmachine.
De start van de Veyron leverde stationair een hees maar onbestemd geluid op. Hoorbaar is een sissend daveren. Bij meer toeren begint de Bugatti echter een hol donderen uit te braken. Nóg harder resulteert in het meest ongehoorde autogeluid: een rauw en metallisch schreeuwen. Lucht die door de zestiencilinder wordt aangezogen, gecomprimeerd, ook via vier uitlaatturbines, en vervolgens als verbrandingsproduct via uitlaten en wastegates de atmosfeer wordt in gesproeid. Er is eigenlijk maar één associatie op zijn plaats bij het beschrijven van het Veyron-geluid: een turbine-achtig ‘straalspuiten’.

En toch…
En toch… ondanks alle superlatieven en fysieke sensatie… rijdt het zó gemakkelijk. Want de Bugatti Veyron is zó sterk en optimaal geëquipeerd, en daardoor zó opgewassen tegen de ontketende krachten, zó perfect, dat hij met veilig gemak waarschijnlijk ook ‘500’ per uur had kunnen lopen. Maar het is diezelfde perfectie die ervoor zorgt dat echte, pure snelheidssensatie ontbreekt.

Niet agressief
De reacties om ons heen op de Veyron zijn ongelooflijk, maar is de Bugatti Veyron 16.4 met zijn uit carbonfiber gemaakte chassis-monocoque en dito plaatwerk dan eigenlijk zo mooi? Agressief-geilscherp zoals een Lamborghini Murciélago is hij in ieder geval niet. Ook niet voornaam en fraai als een Aston Martin DB9. Eerder moeten we hem ingetogen klassiek noemen.
Kort en bollend aan de voorzijde en breed en gestrekt in de achterpartij. De lange aluminium aanzuigbuizen over de staartpartij, doorlopend tot boven de cabine, voor de aanvoer van inlaatlucht, vormen de grootste extravaganza. Ook binnenin een klassiek-functionele ambiance, waarbij alles is ontworpen en geplaatst op functionaliteit en snelle ‘tastbaarheid’.
En dat hebben we geweten...