27-05-10 - Eindelijk weer een echte naam (dat kun je van MiTo natuurlijk niet zeggen). De vraag is of het ook een echte Alfa is.
De
Alfa Romeo Giulietta uit de jaren vijftig was een onweerstaanbaar charmant sportwagentje dat net als de 'runaboats' van Riva een plek in de jetset verwierf. De Giulietta uit de jaren tachtig is daarentegen geheel in de vergetelheid geraakt. En het slechte nieuws is, dat het in het huidige tijdsgewricht nog veel moeilijker is met een model te komen dat naam (en faam) maakt.
DE 120 PK IS TOCH ECHT TE WEINIG OM HET ALFA-GEVOEL TE GENEREREN
Ravissante verschijning
Oké, we hebben de 8C Competizione. Voor wat betreft de modellen die meer op de 'massa' gericht zijn, kan Alfa met trots wijzen op de uiterlijke overeenkomsten met dit sportmodel. Dat is met verve gedaan bij de MiTo en gebeurt nu uiteraard ook weer met de Giulietta. Zelfs zonder 18 inch 'Sport Competizione'-wielen doet de Giulietta aan de 8C denken. Maar er moet wel 'Rosso Alfa' dan wel 'Grigio Magnesio' op de plaatstalen welvingen zijn verneveld en qua wielen kan het dus echt niet kleiner dan 17 inch. De 'Turbina Titanio'-wielen zijn ware kunstwerken, en de Giulietta heeft ze nodig zoals sommige vrouwen stiletto's nodig hebben om een waarlijk ravissante verschijning te worden.
De meest begeerde versie zal de 1750 TBi Quadrifoglio Verde (mooie typeaanduiding!) zijn, maar de meest verkochte uitvoering wordt zonder twijfel de 1.4 Turbo MultiAir, met 170 pk en een A-label. Want dat is in Nederland een betere koop dan de 1.4 Turbo met 120 pk die door z'n CO2-uitstoot van 149 gram (134 voor de MultiAir-motor) een B-label heeft. En dat B-label is niet het enige 'probleem'. De op zichzelf redelijk klinkende 120 pk is toch echt te weinig om het Alfa-gevoel te genereren, nog los van het keiharde gegeven dat een auto die met benzine in de tank en een paar inzittenden zomaar dik anderhalve ton weegt, sowieso best een stevige motorisering kan gebruiken. In het slaapverwekkende dagelijkse verkeer gaat het vast allemaal prima, maar wie met Giulietta de Alpen over wil om 'la dolce vita' te proeven, moet zijn voorbereid op een lichte teleurstelling. Die dan overigens uitsluitend de prestaties betreft, want met de rijkwaliteiten van deze Alfa is helemaal niets mis.
GewichtsbesparingVoor de Giulietta (en voor toekomstige andere modellen in de
Fiat Groep) is een geheel nieuw platform ontwikkeld, dat simpelweg als Compact wordt aangeduid. Op een wielbasis van 2,63 meter leidde dit in het geval van deze nieuwe Alfa tot een auto met een lengte van 435 centimeter en een breedte van 180 centimeter. Keurig aan de maat voor de 'Golf-klasse', waarbij de inhoud van de kofferbak met 350 liter zeker niet als een nieuwe maatstaf geldt.
Maar Alfa's werden en worden niet gekocht voor de kofferbak. Je koopt een Alfa ondermeer voor het goede onderstel. En het mag dan niet eigenwijs en/of revolutionair zijn zoals in de beste dagen van dit mooie merk, over een paar dingen is wel iets dieper nagedacht. Zo zijn de McPherson-veerpoten zodanig herzien dat ze meer weerstand bieden tegen laterale krachten, terwijl er dankzij de toepassing van aluminium vier kilogram aan gewicht is bespaard. De volledig nieuwe, thans bijna overal toegepaste multilink-ophanging van de achterwielen is gedeeltelijk uitgevoerd in lichtmetaal, hetgeen ook weer tien kilogram scheelde. Maar het streven naar Alfa-typische dynamiek ging verder: in de neus en in het achterwerk van de Giulietta is respectievelijk 8,5 en 4 kilogram gewicht bespaard door botsenergieabsorberende elementen uit een thermoplastisch materiaal (Xenoy) toe te passen. Dat scheelt dus gewicht daar waar het van grote invloed is.
MET DE RIJKWALITEITEN VAN DEZE ALFA IS HELEMAAL NIETS MIS
DNA-knopMeer goed nieuws is er te melden voor liefhebbers van een natuurgetrouw stuurgevoel. Exit elektrische stuurbekrachtiging waar je de servo (die zich in de stuurkolom bevond) als het ware doorheen kon voelen, welkom 'dual pinion'-besturing. De stuurhulp zit direct op de tandheugel en de besturing voelt daardoor erg fijn aan. En dan is er natuurlijk nog de DNA-knop, die een handelsmerk van
Alfa Romeo moet worden, maar die meer 'style' dan 'substance' behelst. Ja, in 'Dynamic' krijg je een veel heftiger respons op gaspedaalbewegingen, maar in combinatie met turbomotoren is dat dan weer een beetje te veel van het goede. En er komt ook wat extra 'gewicht' in de besturing, maar daar gaat een auto niet noodzakelijkerwijs fijner van sturen.
Grappig: de aangenaamste verrassing bij de Giulietta zit hem in de afstemming van vering en demping. DNA oefent daarop geen invloed uit en misschien is dat maar goed ook. Want
Alfa Romeo heeft mede dankzij de hand van de Nederlandse onderstelexpert Paul Fickers (tevens
Ferrari en
Maserati) een perfecte mix van sportieve stevigheid en comfort weten te bewerkstelligen. Wellicht zelfs de lekkerste in deze klasse, waarbij vooral de manier waarop de Giulietta omgaat met die vermaledijde verkeersdrempels indruk maakt. Oh ja, er is nog een klein nuanceverschil tussen het sportonderstel (onderdeel van de diverse Sport Packs) en het normale onderstel, maar daar hoeft niemand zich door te laten leiden.
DE AANGENAAMSTE VERRASSING ZIT IN DE AFSTEMMING VAN VERING EN DEMPING
Laat je maar gewoon verleiden door die mooie naam. En ontdek dat ze van binnen net zo mooi is als van buiten.